Home > දවස ගෙවෙන අපූරුව... > මගේ සති අන්තය…

මගේ සති අන්තය…

සල්ලි සල්ලි සල්ලි… ඒ කියන්නේ ජීවිථයේ ප්‍රාණ වායුවද? අපෝ නැහැ… ජීවිතේ පැවැත්ම… අපි හොයන්නෙ පැවැත්ම.ඒ පැවැත්ම රැඳිල තියෙන්නෙ සැප සහ දුක මත. ඒක තමා ඇත්ත…..

දෙසැම්බර් මාසය පුරා දවස තිස්සෙ හිටගෙන කෑ ගැහුවට, සෙනසුරාද පණ යනකන් ලෑස්ති වෙලා දස වධ වෙලා රෑ එලි වෙනකන් සූදානම් උනට වන්දියක් වසයෙන් 10000ක් හම්බ උනා.හප්පා… සල්ලි වල තියෙන දුක කඳුල උණුහුම දැනෙන්න කම්කරුවෙක් වෙන්න උවමනාම නැති බව මම නම් අත්දැකීමෙන්ම දන්නවා.ඒකට ගුරුවරයෙක් උනහම හොඳටෝම ඇති!

අපේ සේවා දායකයන්ගෙ ඇස් වලට ලක් වෙමින්, මුලු කාලය පුරාවටම කියන දේ, හිතන දේ, කරන දේ හැම දෙයක්ම එකම දෙයකට සාන්ද්‍රනය කරල, මොන ලෝකෙ මොන නරක ප්‍රශ්න ඔලුවෙ තිබ්බත් ඒ කිසි දෙයක් නොපෙන්වා පැය කිහිපයක් , දාසක් මිනිසුන්ගෙ අවධානය රඳවගෙන, උන්ට තේරෙන විදිහට, උන්ගෙන් පැමිනිලි එන්නෙ නැති විධියට, මගෙ ජොබ් එක රැකෙන විධියට යමක් උගන්නව කියන්නෙ හැබෑම අභියෝගයක්… මගෙ අම්මෙහ්….. මෙ පුන්චි රුපියල් 10000හෙ කොච්චර නම් වේදනා කඳුලු ඇතිද? කකුල් කෙඩෙත්තුව හැදෙනකන් දවසට පැය 7ක් හිටගෙන ඉන්නවා , බැරිම තැන මම කරන්නෙ සපත්තු ගලවන එක… දෙයියනේ, දූවිලි තට්ටු තට්ටු වැහිච්ච භූමි මාතාවගෙ සිහිලස තරම් සනීපයක් ඒ වෙලාවට නැහැ…


මගේ වැඩේ දවසම හිනා වෙන හිනා යන කථා කියන එක ලමයින්ට.. වෙලාවකට මෝඩ ජෝක් පවා… උන් දන්නවනම් දෙයියනේ මගෙ ඔලුවෙ දුවන ප්‍රශ්න කන්දරාව, උන් දවසක් නිවාඩු දාල මගෙ ගෙදර එනව මම වෙනුවෙන් දුකට අඬන්න…


අපේ දාදිය මහන්සිය මාසිකව අපි අතේ මිට නිල් කොල කීපයකට හුවමාරු උනාට, රිසල්ට්ස් එන දවසට ඒ හුවමාරු වෙච්ච ධනයම වැය වෙයි හාට් ස්ට්‍රෙස් එකට… මගෙ අම්මේ… ලමයින්ට වඩා ඔක්කාරෙට එන්නෙ, කන්න බැරි, නින්ද යන්නෙ නැත්තෙ අපිට…ඇයි දෙයියනේ ..උන්ට රිසල්ට්ස් නැත්නම් අර ගත්ත නිල්කොල අතේ තිබ්බ නම් එවෙලෙම රිටර්න් කරනව.. එච්චර විලි ලැජ්ජාවක් තමා දැනෙන්නෙ..මගෙ සන්තෝ……


මට මගෙ ජීවිතේ තියන ප්‍රශ්න ටිකත් අමතක වෙනව පැය 7 කට…


හැම දාම 5.30 ට ඉන්ටිටියුට් එකෙන් එලියට බහින්නෙ නිල් සමුද්‍රයට පිටුපාල.. හැම දාම මම ගාලු පාරට බහිද්දි, ආපහු හැරිල බලනව…අදත් එහෙමයි. ටික දවසකට ඉස්සර නම්, මගෙ සොච්චම් 10000 ට කිනම් වර්ගයෙ වියදම් සැලැස්මක් සුදුසුදැයි හිස හැරුනු අතේ උඩ බලාගෙන කල්පනා කරන මගෙ මහත්තැන් ඉන්නව එතැන මං එනකන්.. ඒත් ඉස්සර කහ ඉර තනියම පනින්නත් බය මේ මොට්ට මම ,දැන් නම් ආයෙමත් ඒ සමුද්‍රය දිහා එක පාරක් විතරක් හැරිල බලල ටක් ගාල සුසුමක් පුස් ගාල පිට කරල, කැන්ගරුවෙක් වගේ පාරෙ පැන ගෙන පැන ගෙන යනව….

එකොමත් එක දවසක කලාඳුරුවොයි නිල මැස්සොයි කැරකෙන ගල් ගෙඩි ගොඩක් උඩ වාඩි වෙලා අපි දෙන්න සමුදුරේ සුන්දරත්වයට දැහැන් ගත වෙන්න මාර ට්‍රයි එකක් දුන්න … හික්! එත් බෑ… මැස්සො කන් අස්සෙත් රිංගනව.. ඉතින් එතනින් නැගිටල සමුද්‍රෙ අයිනෙ තියන කාරෙකට නැගලත් ට්‍රයි කරා සැන්දෑ අහසේ සිරියාවට සමවැදෙන්න.. හරි ගියෙ නෑ… අපි ඉස්සර වගෙ පෙම්වතුන් නෙමෙයි කියන එක මට මොහොතක් මීටර් උනා. ඉස්සර ගස් ගල් ගානෙ , මඩ ගොඩවල් අස්සෙ, මහ වැස්සෙ තෙමි තෙමී අපි හෙවුවෙ ආදරය.. දැන් සැප කාර්, රස කෑම , සල්ලි .. සල්ලි.. සල්ලි… අපි හොයන්නෙ සැනසීම…. එත් හම්බ වෙන සොච්චමේ තියෙන්නෙ සෝ සුසුම්, පශ්චත්ථාපය සහ අසහනය…


ඉතින් ගාලු පාරෙ ලෑන්ඩ් සයිඩ් එකට පනින මම ටක් ගාල කොන්දොස්තර පුන්චෙක් බලෙන් නග්ග ගන්න අටමගලක සීට් එකකට පැනගෙන , මුහුද ගාව, මගෙ මහත්තැන් එක්ක සැන්දෑ සිරි බලපු මැස්සො වහන ගල් ගොඩ නොපෙනෙන්න ඉක්මනට ඇස් දෙක පියාගන්නව…


අද එතන මැස්සෙක් වත් නැතුව ඇති… ඉතින් කොහෙද අපි…. ?

Advertisements
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: